در سیستمهای تولید افزودنی فوتوپلیمر، روش سنتز رزینهای سه بعدی مستقیماً رفتار پخت، خواص مکانیکی و سناریوهای قابل اجرا آنها را تعیین میکند. به عنوان یک ماده پلیمری با پلیمریزاسیون حساس به نور به عنوان مکانیسم اصلی آن، فرآیند آماده سازی آن نه تنها یک واکنش شیمیایی بین مونومرها است، بلکه فرآیند ساخت ساختار مولکولی دقیق و تنظیم عملکرد متناسب با نیازهای کاربردی است. از اصل سنتز تا کنترل فرآیند، هر مرحله باید کارایی واکنش، پایداری محصول و سازگاری با کاربردهای نهایی را در نظر بگیرد، بنابراین یک مسیر آماده سازی سیستماتیک را تشکیل می دهد.
هسته اصل سنتز در پلیمریزاسیون رادیکال آزاد یا کاتیونی نهفته است. رزین های اصلی سه بعدی مبتنی بر مونومرهای آکریلات هستند که از طریق پلیمریزاسیون رادیکال آزاد به پخت سریع می رسند. ماهیت واکنش این است که آغازگر نوری تحت نور با طول موج خاص تجزیه میشود تا رادیکالهای آزاد تولید کند، که به پیوندهای دوگانه آکریلات حمله میکند، رشد زنجیرهای و پیوند متقابل را آغاز میکند، و در نهایت یک ساختار شبکه سهبعدی را تشکیل میدهد. برای رزین های اپوکسی اغلب از پلیمریزاسیون کاتیونی استفاده می شود. پروتونها یا اسیدهای لوئیس تولید شده در اثر تجزیه آغازگر نور، گروههای اپوکسی را فعال میکنند و به انقباض کم و پخت عمیق دست مییابند، اما سرعت واکنش نسبتاً کند است. انتخاب مسیر مصنوعی در درجه اول به عملکرد هدف بستگی دارد: سیستم های آکریلات برای سختی بالا و پخت سریع ترجیح داده می شوند. سیستمهای اپوکسی یا کوپلیمریزاسیون با آکریلاتها، برای مقاومت در برابر انقباض و حرارت کم، با هدف عملکرد متعادل مورد علاقه هستند.
ساخت ستون فقرات مونومر و رزین اولین گام در سنتز است. رزینهای ماتریکسی که معمولاً مورد استفاده قرار میگیرند شامل آکریلاتهای اپوکسی، آکریلاتهای پلیاورتان و آکریلاتهای پلیاستر هستند که تهیه آنها اغلب ترکیبی از سنتز پیش پلیمر با اصلاح مونومر است. برای مثال، در سنتز آکریلاتهای پلیاورتان معمولاً از ایزوسیاناتها (مانند HDI و TDI) و هیدروکسیل{2}}آکریلاتهای حاوی هیدروکسیل (مانند HEA و HPA) بهعنوان مواد خام استفاده میشود که از طریق پلیمریزاسیون مرحلهای، یک پیش پلیمر حاوی بخشهای اورتان انعطافپذیر را تشکیل میدهد و سپس گروههای عکسهای پایانی را معرفی میکند. این فرآیند مستلزم کنترل دقیق نسبت مولی ایزوسیانات به گروه های هیدروکسیل، دمای واکنش (معمولاً 60 درجه تا 80 درجه) و یک اتمسفر بی اثر (محافظت نیتروژن) برای جلوگیری از واکنش های جانبی مانند تشکیل پیوندهای اوره یا ژل و اطمینان از توزیع یکنواخت وزن مولکولی است. پلی استر آکریلات ها با استری کردن پلی ال ها (مانند اتیلن گلیکول و پروپیلن گلیکول) با اسیدهای پلی کربوکسیلیک (مانند انیدرید فتالیک و اسید آدیپیک) برای تشکیل پلی استرها تولید می شوند که سپس با عوامل استری کننده آکریلات (مانند اسید آکریلیک اسید و متاکری) واکنش داده می شوند. ویسکوزیته و انعطاف پذیری آنها را می توان با الکل{8}}نسبت اسید و طول زنجیره تنظیم کرد.
معرفی و کنترل فوتو آغازگرها مراحل بسیار مهمی در سنتز هستند. آغازگرهای نور رادیکال آزاد (مانند 1173، 819 و TPO) باید در مراحل بعدی سنتز رزین یا در طول فرمولاسیون، که از طریق اختلاط فیزیکی به دست میآیند، اضافه شوند. با این حال، اطمینان از سازگاری آنها با رزین ماتریس ضروری است{4}}سازگاری ضعیف ممکن است منجر به جداسازی فاز یا پخت ناهموار شود. برای نیازهای خاص (مانند پخت عمیق و بوی کم)، آغازگرهای نوری را می توان بر روی ستون فقرات رزین پیوند زد تا شروع کننده های نوری ماکرومولکولی را تشکیل دهد که سازگاری را بهبود می بخشد و مهاجرت را کاهش می دهد. آغازگرهای نوری کاتیونی (مانند نمکهای یدونیوم و نمکهای تیودونیوم) باید در طول سنتز با گروه اپوکسی طراحی شوند تا از فعالسازی مؤثر گروه اپوکسی در زیر تابش نور اطمینان حاصل شود و در عین حال از غیرفعال شدن زودرس به دلیل واکنش با ناخالصیهای قلیایی در سیستم جلوگیری شود.
ادغام و پس از اصلاح{0}}افزودنیهای کاربردی به رزینها خواص متنوعی میبخشد. افزودنی هایی که در مراحل بعدی سنتز یا فرمولاسیون اضافه می شوند عبارتند از عوامل تراز کننده (مانند سیلیکون ها و فلوئوروکربن ها)، مواد ضد کف (مانند پلی اتر{2}}سیلوکسان های اصلاح شده)، بازدارنده های پلیمریزاسیون (مانند p{3}}هیدروکسی آنیزول)، و اصلاح کننده های عملکردی مقاوم در برابر حرارت ذرات). برای رزین های قابل شستشو، حلالیت در آب باید از طریق کوپلیمریزاسیون مونومرهای آبدوست (مانند معرفی هیدروکسی اتیل آکریلات) یا اصلاح پیوند (مانند وارد کردن قطعات پلی اتیلن گلیکول بر روی ستون فقرات رزین) بهبود یابد. برای رزین های انعطاف پذیر، مدول با افزایش نسبت گروه های آلکیل زنجیره بلند یا بخش های انعطاف پذیر (مانند پلی بوتادین) کاهش می یابد. چنین تغییراتی نیاز به کنترل دقیق شرایط واکنش در طول سنتز دارد تا از آسیب رساندن به ساختار اصلی حساس به نور یا ایجاد فرار ویسکوزیته جلوگیری شود.
نقاط کنترل کلیدی در فرآیند سنتز در کل بسیار مهم هستند. با توجه به کنترل دما، پلیمریزاسیون رادیکال های آزاد به طور قابل توجهی گرمازا است و برای جلوگیری از پلیمریزاسیون انفجاری به یک سیستم خنک کننده برای حفظ دمای واکنش پایدار (معمولاً بیش از 90 درجه) نیاز دارد. اتمسفر بی اثر (نیتروژن یا آرگون) اثر خاموش کنندگی اکسیژن بر رادیکال های آزاد را از بین می برد و نرخ تبدیل را بهبود می بخشد. زمان واکنش باید بر اساس فعالیت مونومر و نظارت بر نرخ تبدیل (به عنوان مثال، ردیابی FTIR ناپدید شدن پیک پیوند دوگانه) تعیین شود تا از پلیمریزاسیون یا بیش از حد پلیمریزاسیون جلوگیری شود. مراحل تصفیه (مثلاً تقطیر در خلاء، تبخیر لایه نازک) مونومرهای واکنش نداده، باقیماندههای کاتالیزور و الیگومرها را حذف میکند و خلوص رزین و پایداری ذخیرهسازی را تضمین میکند.
به طور کلی، روش سنتز رزین های سه بعدی ادغام عمیقی از طراحی مولکولی، مهندسی واکنش و تنظیم عملکرد است: یک چارچوب اساسی با انتخاب مکانیسم های پلیمریزاسیون و انواع مونومر ساخته می شود. حساسیت به نور و خواص عملکردی از طریق سنتز و اصلاح پیش پلیمر دقیق معرفی می شوند. و سازگاری فرآیند و گسترش کاربرد از طریق ادغام مواد افزودنی حاصل می شود. با توسعه فناوری فوتوپلیمریزاسیون، روشهای سنتز به سمت مصرف انرژی کم، کنترلپذیری بالا و سبز شدن (مانند-جایگزینی مونومر مبتنی بر زیستی و سنتز بدون حلال{3}}) در حال تکامل هستند، که مسیر کارآمدتری را برای تهیه-با کارایی بالا، رزینهای سهبعدی چند منظوره و توسعهی نوآورانههای جدید و نوآورانههای سه بعدی فراهم میکند. تولید
